بچه هاي خدايي

خداي خوبم سلام ...د ل ن و ش ت

اسمان — Sun, 13 May 2012 21:12:00 GMT

خداي خوبم سلام

من همان بنده ي روسياه توام . همان كه گاه گداري غبار غفلت چشم هايش را از تو دور ميكند و ميسوزد ار دوري تو در ذره ذره غبارهاي گناهش ... و اشكي مي آيد از سوي تو براي تسكين سوز چشم هايش...

من همانم كه سالهاست قنوتم را ميان دشت ها جا گذاشته ام و هرگاه كه دلم هوايت ميكند تو خداي مهربانم قنوتم را به قاصدك هاي خيرو محبتت ميسپاري تا به من برسانند تا باز هم بنشينم و برايت دردو دل كنم و چه خوب مي شنوي حرفهايم را ... اين را شاخه هاي انار خانه يمان ميگويند وقتي تعظيم ميكنند در برابر اشك هايم و ناز ميدهند با رقص برگهايشان دلم را ...

من اين روزها دلتنگ توام اي خداي مهربانم ...

دل تنگ نوازش لطف و محبتت ومن هق هق گريه هايم را به ابرهاي بهاري سپردم تا فرياد كند دل شكسته ي مرا در دشت و بيابان و صحرا ...

تو براي همدم تنهايي هايم يا كريم هاي زيبا آوردي تا در گوشه اي از خانه ي من لانه كنند و هرگاه دلم گرفت به چشم هايشان نگاه كنم و با صداي روضه هايشان گريه ...

من صداي تو را مي شنوم هر روز صبح كه با نسيم صبحگاهي پنجره ي خانه ام را بيدار ميكني تا مرا صدا كند تا بيايم سر قرار مان . تا يادم نرود عهدو پيمانهايمان ...

خداي خوبم جواني ام اسير باتلاق گناه شده هرچه دست و پا ميزنم بيشتر فرو ميروم من اسير اين دنياي پر از آرزو شده ام . ارزوهايي به سبكي قاصدك كه با هرنسيم بارها بارها جا عوض ميكند آرزوهايي كه آرام قرار ندارند... مرا درياب اي خداي مهربانم .

آرزوهايي سبك كه سالهاست مرا سنگين كرده آرزوهايي كه جا عوض ميكنند و من هنوز سرجاي اولم ايستاده ام آنقدر وزنه هاي خيالم سنگين شدند كه توان راه رفتن ندارم . خدايا رهايم كن از اين همه دلبستگي و وابستگي . رهايم كن از اين همه خيالهاي پوچكي . اين منم همان بنده اي كه معصوم آفريدي و امروز معصوميتم را هم از دست داده ام ...

در ميان اين همه اداها و رنگ ها من در سياهي خودم گم شده ام خدايا يك بار ديگر سفيدم كن تا راهم را پيدا كنم ...

من شكسته ام كمر شب را از بس كه خوابيدم و تنهايش گذاشتم من دل خورشيد را سوزانده ام از بس چشم انتظارش گذاشتم ... مرا ببخش بخاطر اين همه غفلت و كوتاهي ... من كوچكم و خدايي به بزرگي تو دارم ... مرا درياب خداي مهربانم

د ل ن و ش ت ...نوشته شده توسط آسمان

توسل به آقا امام زمان (عج) و مقاله اي كه رفع مشكل كرد...

اسمان — Sun, 13 May 2012 14:50:00 GMT

2سال از زمان ورودم به دانشگاه گذشته بود و من سخت درگير مشكلات شدم . هم زمان مشغول كار براي نمايشگاه شهدا بودم و طبق خاطرات گذشته درست هم زمانبود با سكته ي ناگهاني پدرم و بيماري مادرم . اوضاع خيلي بهم ريخته بود و من سخت محتاج هزينه هاي دانشگاه و رفت و آمد و كتاب و غيره بودم . چون برادرم هم از دانشگاه انصراف داده بود خجالت ميكشيدم به كسي رو به زنم و يا از اعضاي خانواده ام كمك بخواهم . چون بيه هم سخت درگير مشكلات بودند ...

نميدانستم چه كنم . حالا بايد مقاله اي هم در مورد مهدويت آماده ميكردم براي نشريه ي دانشگاه و من نه مطالعه كرده بودم و نه شرايط روحي خوبي براي نوشتن داشتم .

فردا صبح بايد مقاله را تحويل ميدادم . وحالا ساعت 12 شب بود نميدانستم چه كنم . چراغ مطالعه را روشن كردم و پتويي سرش دادم تا نورش بقيه را اذيت نكند .

نا خود اگاه چشمم به تصوير پوستر يا صاحب الزمان ادركني افتاد دلم لرزيد شايد بهتر است بگويم شكست ... سريع جانمازم را پهن كردم و دو ركعت نماز توسل به آقا امام زمان خوندم و خواستم كمكم كنه تا بتونم بنويسم تا ميان اين همه دغدغه پاسخگويي به ننوشتن مقاله برايم شر نشود...

نمازم را خواندم و دعا كردم خدا كمكم كند تا از پس مشكلات برآيم .

و شروع كردم به نوشتم بعد از 2 ساعت مقاله ام تمام شد خودم هم نفهميدم چه نوشتم و صبح بدون ويرايش تحويل دادم ...

موضوع مقاله هم مربوط به حضرت مهدي (عج) بود . و من هم با عشق خودم نوشتم .

بعد از 3 هفته آخراي ترم از دفتر فرهنگ دانشگاه تماس گرفتند و من را خواستند . رفتم و با كمال تعجب متوجه شدم مقاله ام در كشور اول شده و نه تنها مقاله بلكه تيتر مقاله ام هم اول شده يعني 2 مقام اول كشوري در زمينه ي مقاله دانشجويي.

شوك عظيمي براي من بود و اشكي كه راه گم كرده بودو در گونه هايم ميچرخيد شايد او هم مثل من گيج و سر در گم شده بود .

وقتي از اتاق خارج شدم . احساس خاصي داشتم از خودم و دستهايم تشكر نكردم چون خوب ميدانستم كار انها نبود...

و مهم تر اينكه هزينه ي 3 ترم دانشگاهم و مشكلاتم با جايزه ي مقاله كه هزينه ي مالي بود برطرف شد . بعد از آن هم باز با نوشتن مقاله هاي ديگر رتبه هاي اول استاني و غيره هم به دست آوردم كه هر كدام يكي از مشكلاتم را حل ميكرد ...

من خوب فهميدم كه چقدر آقا حواسشان به ما هست و ما هيچ . چقدر براي شادي دل ما دعا ميكند و چقدر غم از دل ما دور ميكند و ما نه غم از او كم ميكنيم و نه دلش را شاد ...

جانم به فداي مولاي غريبم...نو

نوشته شده توسط آسمان . خاطرات مجردي

معصومه سادات و موش ها...

اسمان — Wed, 09 May 2012 12:07:00 GMT

تصميم گرفته بودم با بچه هاي جهادي هماهنگ كنم كه امسال قبل رفتن به اردوي جهادي با مقدار هزينه اي كه ميتوانستم فراهم كنم دستي به سرو روي خانه و مغازه ي خانواده ي اقا سيد بكشند تا از اين وضع ناجور در آيند . واقعا سخت بود من نميدانم اين بندگان خدا زمستان و تابستان را چگونه سپري ميكردند ..

رفتم ولي متوجه شدم خانه شان كاملا خراب شده و خودشان هم نبودند . خيلي ناراحت شدم با كلي پرس و جو آنها را پيدا كردم . چند نفر خير حاضر شدند تا پولي به آنها قرض دهند و خودشان با آن پول خانه را نوسازي كنند من خيلي خوشحال شدم اما چيزي كه ديده بودم بيشتر ناراحتم كرده بود ...

خوشحال بودم از خانه اي كه قرار است آباد شود و جايي كه در حال حاضر زندگي ميكردند ...

خانه اي 4 طبقه كه سه واحد آن خالي بود . البته تمام خانه هاي اطراف هم نوساز بودند و خالي از مستاجر . آخر پاييز بود. آنها ساكن پاركينگ آن خانه ي 4 طبقه بودند و همان پاركينگ را هم 500 هزار تومان پول پيش دادند و ماهي 30 تومان اجاره . حالا پاركينگ بود و پرده اي كه حكم در را داشت . . .

معصومه سادات پريد بيرون و گفت شهيد الياسي شهيد الياسي اينجا يك خيلي موش داره . من شب ها بقل مامان مي خوابم تا موشها گوش و پاهايم را گاز نگيرند . راست ميگفت طفلك . آن منطقه به علت داشتن جوي آب و زمين خالي خيلي موش داشت . حتي خواهر من كه در آپارتمان زندگي ميكرد امان نداشت.

معصومه سادات باز گفت شهيد الياسي اينجا خيلي سرده وقتي آسمون صدا ميده من ميترسم . . . وبعد برادرانش آمدند و براي اولين بار در چشمانشان ديدم حس كمك را، دوست داشتند از اينجا بروند آنها هم بخاطر موش ها ي بزرگ منطقه مي ترسيدند بخوابند . واقعا نميدانستم چه كنم و هيچ راهي هم نداشتم . به هر كسي رو زدم تا جايي برايشان موقت پيدا كنم جوابي نگرفتم انگار قسمتشان بود بيشتر سختي بكشند ...

مادر معصومه سادات گفت تا صبح حواسش به بچه هاست و شوهر نابينايش . ميگفت موش ها گله اي حمله ميكنند و وسايل خوردني را ميبرند . دلم به حاشان سوخت . و با خودم گفتم اي كاش كمي محبت به دل اين همسايه ها بود و لااقل براي چند ماه يكي از اين واحدهاي خالي را به انها ميدادند ...

و حالا من بودم كه ديگر نميتوانستم در جاي راحت خانه ام بخوابم و دلم به آن طفل هاي معصوم بود كه بايد سرما و سختي را تا بهار تحمل ميكردند ..

نوشته شده توسط آسمان

برادرم و پلاستيك هاي پاره شده (معصومه سادات)

اسمان — Wed, 09 May 2012 11:45:00 GMT

بعد يك سال هر ماه و گاهي اوقات 2 يا 3 ماه به خانه ي آقا سيد ميرفتيم و وسيله ها را تحويل ميداديم . اين بار هم سه ماهي گذشته بود و به دليل مشكلاتي كه براي خانواده ي خودم اتفاق افتاده بود كمي از آنها غافل شده بودم . بالا خره شرايط فراهم شده بود و نزديك عيد كلي خريد كرديم از شيريني و شكلات و كمي آجيل و مواد غذايي و كمي هم لباس .

اين بار در كنار مواد غذايي كمي خوراكي هاي روز و كالباس و چند چيز كوچك براي بچه ها گذاشتيم تا هر وقت بيرون ميبينند دلشان نخواهد و تجربه ي خوردنش را داشته باشند .

نزديك غروب بود و مي خواستم وسايل را به خانه ها تحويل دهم . اما ماشين نداشتم و احتياج به كسي بود كه تخفيف خوبي براي رساندن وسايل به مكان هاي مختلف بدهد.

برادركوچكم ماشين داشت و همچنين رفيق هاي زيادي داشت كه از آنها ماشين قرض كند . هر چه به او اصرار ميكردم به هيچ صراطي مستقيم نبود .

مدام ميگفت خودمان محتاج تريم اين كارها ديگر چيست . خب بروند كار كنند . من تمام كرايه را ميگيرم و هزار ادا در آورد تا اينكه التماس 2 ساعته ي من جواب داد و با كلي اخم و تخم قبول كرد . به راه افتاديم . به چند خانه وسايل را تحويل داديم . آخرين مسير خانه ي آقا سيد بود .

وقتي به در خانه شان رسيديم . برادرم با تعجب نگاه كرد . باورش نميشد . خانه اي مخروبه و دري كه ديوار نداشت .و...

از تعجب نميتوانست تكان بخورد باورش نميشد در نزديكي خودمان همچين خانه هايي باشد . خانم آقاسيد و بچه ها بيرون آمدند و با روحيه ي گرمي استقبال كردند و دعوت كردند برويم پيششان . اما عجله داشتيم با عزت و احترام وسايل را برداشتند و تشكر و به خيال خودشان در را بستند ...

ديدم برادرم به شدت به نقطه اي خيره شده و بغض او را تا مرز خفگي پيش برده . اشكهايش را لا به لاي دستانش پنهان ميكرد و خواهرم كه ديگر راحت زده بود زير گريه ...

گفتم لابد انتظار نداشتند همچين خانه اي ببينند وقتي خودم هم به نقطه ي نگاه آنان خيره شدم تازه فهميدم چه خبر است ...

بچه ها يادشان رفته بود كه خانه شان ديوار ندارد...

تمام پلاستيك ها را پاره كرده بودند و چنان بر سر خوراكي ها و غذاها افتاده بودند كه انگار مدتها بود چيزي نخوردند. تمام مواد بر زمين خاكي پخش شده بود . معصومه سادات از خوشحالي بر هوا مي پريد و سعي ميكرد بيسكويت و آب ميوه براي خودش بر دارد و مادري كه باز هم قرص ها را برداشت و بچه ها را به حال خودشان گذاشت ...

برادرم تا چند روز نميتوانست سركار برود . غروب آن روز همه با صداي اذان درب منزل سيد آقا زدند زير گريه و ماندني شد خاطره ي آن روز...

از آن روز به بعد برادرم خودش هم پول جمع ميكرد و وسيله ميخريد و هر وقت احتياج به كمك اش داشتيم بدون چون و چرا و با جان و دل قبول ميكرد...

نوشته شده توسط آسمان

معصومه سادات و معجزه ي دلش...

اسمان — Tue, 08 May 2012 20:14:00 GMT

در نوشته هاي پيشين از خانواده ي نيازمندي گفتم که بر حسب يک نگاه اتفاقي با آنها آشنا شدم و بعد آن با لطف و رحمت خداوند توانستم کمي از مشکلات مادي آنها را در زمينه ي غذا و دارو برطرف کنم البته به عنوان يک وسيله و رابط .

اين قضيه تا يک سالي ادامه داشت و گاهي اوقات هردو ماه برايشان وسيله ميبرديم . اما چيزي که توجه مرا به خودش جلب کرده بود هر ساعت و زماني که ما به آن خانه ميرفتيم . معصومه سادات سر کوچه ايستاده بود تنها و فرياد ميزد شهيد الياسي...

با خودم گفتم شايد ذوق کودکانه دارد اما وقتي ديدم مادرش گريه ميکند . نگران شدم . از او پرسيدم چه شده .

مادرش در حالي که اشک اش چون چشمه اي جاري روان شده بود برگونه هاي چروک خورده و پر از خستگي اش ...

گفت درست زماني که شما ميخواهيد بياييد معصومه سادات از صبح که بلند ميشود به خودش ميرسد و مي گويد امروز قرار است شهيد الياسي بيايد و برايمان خوردني بياورد . براي من هم خوراکي. مادر ميگفت اوايل باور نميکردم اما چندين بار اتفاق افتاد و حالا ديگر باورم شده يک ربع قبل از آمدن شما رفت سرکوچه و گفت الان مي آيند .

ومن صداي معصومه کوچولو را ميشنيدم که ميگفت ديدين اومدن ...

نوشته شده توسط آسمان خاطرات مجردي

معصومه سادات و عيد قربان ...كباب

اسمان — Tue, 08 May 2012 13:29:00 GMT

عيد قربان بود و ما هم توان مالي نداشتيم كه گوسفندي ذبح كنيم . و در نتيجه شرايطي نبود كه براي خانواده ي آقا سيد چيزي ببريم . و همه چيز را سپردم به خدا . اما ته دلم خيلي غصه ي آنها را ميخوردم . سه بچه اي كه بايد فقط بوي كباب را حس كنند و ميدانستم چقدر دلشان امروز كباب مي خواهد. . .

از خدا خواستم تا خودش دل بچه ها را آرام كند كاش امروز را فقط بخوابند و بيدار نباشند ...

در همين فكرها بودم كه يكي از دوستانم زنگ زدو گفت كه ران گوسفندي را نيت كرده براي بچه ها و خود آقا سيد كه خيلي بيمار بوده تا براي چند ماهي جواب نيازهايشان را بدهد من كه از خوشحالي در حال پرواز كردن بودم . گفتم همين الان ميام و ميگيرم و ميبرم . گفت زودتر ... من از زود هم زودتر رسيدم . در حاليكه داشتم گوشت را ميگرفتم خودم هم بوي كباب شديدي را حس كردم كه در حال بيهوشي بودم از لذت بويش . نه خودش چون زياد كباب دوست ندارم. حالا

دوستم ظرفي پراز برنج و كباب داغ داغ تحويلم داد كه براي آقاسيد و خانواده اش ببرم تا از كباب تازه هم جا نمانند . . .

من با ذوقي وصف نشدني حركت كردم و وقتي سر كوچه ي معصومه سادات رسيدم ديدم دختر كوچولو با يك ظرف در دستانش منتظر ايستاده و تا ما را ديد فرياد زد مامان اومدن بيا ...

وباز هم حكايت گريه و تعجب ..

پرسيدم باز چه شده حاج خانم ؟ گفت از صبح در اتاق را بستم تا بچه ها بيرون نروند كه دلشان كباب بخواهد و يا از بويش هوس كنند . اما معصومه از صبح كه بلند شد چيزي نخورد و ميگفت شهيد الياسي قرار است كباب بياورد . و من حريفش نشدم و او ظرف به دست بيرون در ايستاد ...

من كه چاره اي نداشتم گفتم برو . بالاخره خسته مي شود و مي آيد اما تازه نيم ساعت بود كه امده بيرون. ومنتظر شما .

من نميدانم از كجا مي فهمد ولي روزي كه شما مي آييد او از صبح ميداند. . .

صورت كوچولوي معصومه سادات معصوم را بوسيدم و خدا را شكر كردم . اما جالب اينكه پسران خانواده از پشت در به دست من نگاه ميكردند و ميدانم چه در دلشان ميگذشت ... و معصومه كه منتظر بود تا احساسات من زودتر تمام شود نكند كباب از دهن بيفتد...

نوشته شده توسط آسمان

پنجره اي رو به واقعيت.. بخش دوم .( معصومه سادات)

اسمان — Mon, 07 May 2012 13:44:00 GMT

بعد از بار اولي كه به خانه ي آن فرد نابينا و بيمار آقا سيد رفته بودم . تصميم گرفته بودم تا هر ماه پول هايي را از دوستان و اطرافيان جمع كنم تا بتوانم به اين خانواده كمك كنم . و تا حدودي موفق بودم به لطف خدا . و جالب تر اينكه خداوند بركت بسيار زيادي در آن پول ها قرار داده بود و آنقدر اين جمع آوري شدت گرفته بود كه من 4 خانواده ي خيلي نيازمند را شناساي كرده بودم و مي توانستم با اين پول ها هر ماه برايشان مواد غذايي و مايحتاج شان و داروهاي همسر بيمارشان را تهيه كنم .

با نام مستعار شهيد الياسي شروع كردم . البته نا پدر شهيد يكي از دوستانم بوده . از ابتدا از خانه ي آقا سيد شروع كرديم وقتي به خانه ي آنها رسيديم آقاسيد با چوبي كه به دست داشت جلو آمد و گفت چيزي مي خواهيد و من هم گفتم از طرف شهيد الياسي آمده ام . از آنجاي كه خودمان هم نزديك به ان محل زندگي ميكرديم نمي خواستم فاميلي ما را بفهمند و خجالت بكشند. براي بار اول كلي مواد غذايي برده بودم و داروهاي آقا سيد را . جالب تر اينكه همسر آقا سيد در لابه لاي ان همه مواد غذايي و وسيله ها دنبال چيزي مي گشت . داروهاي همسرش و وقتي پيدا كرد تازه لبخند بر لبانش جاري شده بود . برايم شيرين بود محبت و عشقي كه در لا به لاي نداشتن ها گم نشده بود و صبري كه اين زندگي سخت را قابل تحمل ميكرد .

معصومه سادات هم تازه راه افتاده بود اما نه از كفش موزيك دار خبري بود و نه كفشي كه لامپ هايش روشن و خاموش شود . با پاي برهنه و لباسي پاره بازي ميكرد عروسكش قوطي شامپويي بود كه برايش با چوب دست و پا درست كرده بودند و برادرش با خودكار نقاشي كشيده بود.

و چقدر لذت ميبرد وقتي لالايي ميخواند و نون خشك به دهانش ميگذاشت .

با لطف يكي از دوستان همان روز رفتيم و براي معصومه سادات كلي لباس و اسباب بازي خريديم . گيره مو هر چيزي كه فكر ميكرديم خوشحالش ميكند . شب به خانه ي آقا سيد رفتيم معصومه سادات با تعجب نگاه ميكرد خجالت ميكشيد كل وسايلش را به او داديم و چيزي جز اشك نصيب چشمانمان نشد . معصومه سادات از خوشحالي پر پر مي زد همه چيزها را روي هم پوشيد و اسباب بازي هايش را هم بقل كرده بود . عروسك قديمي اش را در اغوش گرفت و گفت نترس تو را هم دوست دارم نميزارم مسخره ات كنند. بچه اي به اين كوچكي و حرفي به اين بزرگي...

همه چيز را مي بوسيد . . .

وما خيلي آرام آنها را با خوشحاليشان تنها گذاشتيم و رفتيم . چند روز بعد كه براي كاري دوباره به منزلشان رفتيم . معصومه سادات خوشكل و تميز با كفشش مشغول بازي بود در حياط خانه . مادرش ميگفت معصوه شب ها با كفش و لباس ميخوابد و هر شب از ترس به لباسهايش نگاه ميكند و ميترسد كه آنها را از دست بدهد. و هر بار ميپرسد اين ها مال من است ؟ تمام شب و روزش شده لباسها و عروسكش . و زن آقا سيد دوباره بغضش تركيد و اشكش سرازير شد و مرا هم در غم و شاديش غرق كرد ...

ادامه دارد. . .

نوشته شده توسط آسمان . خاطرات مجردي

پنجره اي رو به واقعيت ...بخش اول

اسمان — Sun, 06 May 2012 15:50:00 GMT

خونه ي خواهرم مهمان بودم . يك سالي بود كه به اين خونه ي جديد وارد شده بودند و در طبقه ي دوم زندگي ميكردند. يه روز تصميم گرفتم برم لب پنجره ي اتاق و كمي به بيرون نگاه كنم . طبيعت زيبايي داشت .

خونه هاي زيبا و انچناني . چقدر فرق كرده بود . ديگه از ايرانيت هايي كه روش آجر ميزاشتن نيفته خبري نبود . ديگه از درهاي زنگ زده كه بچه ها روش با گچ نقاشي مي كردن خبري نبود همه چيز . به قول امروزي ها با كلاس شده بود .

اما ميون اون همه زيبايي يك تصوير توجه منو به خودش جلب كرده بود تصويري كه تمام اين زيبايي ها و كلاس ها را خراب مي كرد . اول اش فكر ميكردم اشتباه ميبينم اما بعد از كلي دقت فهميدم ان چيزي كه ميبينم واقعيت است ...

براي كنجكاوي تصميم گرفتم به ان مكان بروم كمي دورتر از خانه بود رفتم تا بالاخره رسيدم . پيرمردي با عينك دودي كه نمي توانست ببيند چند عدد شامپو داروگر . چند عدد صابون . و شايد كل بارهاي مغازه اش به پنجاه هزار تومان هم نمي رسيد .

مغازه اي مخروبه كه سقف عقب ان كاملا پايين آمده بود . شيشه هاي شكسته .و در و ديوارهاي كه آماده براي ريزش بودند .

با خودم گفتم ميون اين همه سوپر ها اخه اين ديگه چيه ؟ جفت ديوار مغازه خانه اي بود كه خانه نبود. خرابه بود. يك در بدون ديوار . و اتاقي كه با جوي آب شريك بود دو پسرو يك دختر يك سال و نيمه . و زني كه غم و ناراحتي از چهره اش فرياد ميزد ...

خيلي ناراحت شدم بعد از سلام و احوال پرسي فهميدم خانواده ي اين آقا هستند آقا سيد (ن) در جواني در دوران جنگ شيمياي شده بود و هيچ وقت دنبال كارهاي جانبازي اش نرفته بود و بخاطر بعضي بيماري ها دچار تومور مغزي شده بود كه نابينايش كرد . زن آقاسيد تمام وقت بيرون از خانه كار ميكرد تا خرج داروها را در آورد ..و شروع كرد به دردو دل كردن ..

انگار مدتها بود با هيچ كس حرف نزده بود . و بچه هاي معصومي كه با حرف هاي مادر بغض هايشان را قورت ميدادند تا غم مادر را بيشتر نكنند ...بعد از خداحافظي من رفتم و بهانها قول دادم كه باز به ديدنشان بيايم .

تمام راه داشتم به يك چيز فكر ميكردم كه چه شد رسم هاي قديم . توجه به همسايه . افرادي با اين همه مشكلات زندگي مكنند و تمام همسايه هاي اطراف به فكر آيفن تصويري و كف سراميك و سنگ كاري ديوار و طراحي درب هاي خانه هستند و اگر واقعا كمي از اين خرج ها كم ميكردند اين بندگان خدا سالها را زير سقف پلاستيكي و خانه اي خراب زندگي نمي كردند ..

چقدر دلم به حال خودم و روياهايم سوخت ... چقدر دلم براي همسايه هايش سوخت ... واقعا ما چه مي كنيم و براي چه زندگي ميكنيم . .. چقدر اين سنگ هاي سراميكي و كابينت هاي جديد بين ما و ماها فاصله انداخته ... ديواري بلند از خواسته هايمان ساخته ايم كه ديگر هيچ كس حتي هم نفس خود را هم نمي بينيم .

حضرت محمد (ص)

. جبرييل درباره همسايه آنقدر سفارش مي کرد که پنداشتم همسايه ارث خواهد برد. (نهج الفصاحه ، ح 2640)

. رسيدگى به همسايگان (و سر و سامان دادن به حال و وضع آنان) از جوانمردى است. (غرر الحکم ، باب همسايگي)

در قرآن كريم آياتى مربوط به همسايه و همسايگى وارد شده است. خداوند متعال در آيه‏اى به گونه آشكار مؤمنان و مسلمانان را به رعايت همسايگان دعوت مى‏نمايد و مى‏فرمايد: «وَ اعْبُدُوا اللّهِ وَ لا تُشرِكوا بِهِ شَيئاً و بِالوالِدَينِ إحساناً وَ بِذِى القُربى و اليَتمى و المَساكِينَ و الجارِ ذِى القُربى وَ الجَارِ الجُنُبِ وَ الصَّاحِبِ بِالجَنبِ وَ ابنِ السَّبيلِ وَ ما مَلَكَت أيمانُكُم؛ و خدا را بپرستيد و چيزى را با او شريك نگردانيد و به پدر و مادر احسان كنيد و درباره خويشان و يتيمان و مستمندان و همسايه خويش [و قوم] و همسايه بيگانه و همنشين و در راه‏مانده و بردگان خود نيكى كنيد.» (نساء/ 36).

در اين آيه ديده مى‏شود كه خداوند نيكى با همسايه را، خواه فاميل باشد و يا بيگانه، سفارش كرده و نيكى به همسايه را دررديف نيكى به پدر و مادر، يتيمان و... قرار داده است.

رسول اکرم صلىاللهعليهوآله :

فى حُقوقِ الجارِ ـ : إِنِ اسْتَغاثَکَ أَغَثْتَهُ وَإِنِ اسْتَقْرَضَکَ أَقْرَضْتَهُ وَإِنِ افْتَقَرَ عُدْتَ عَلَيْهِ وَإِنْ أَصابَتْهُ مُصيبَةٌ عَزَّيْتَهُ وَإِنْ أَصابَهُ خَيْرٌ هَنَّأْتَهُ وَإِنْ مَرِضَ عُدْتَهُ وَإِنْ ماتَ اتَّبَعْتَ جِنازَتَهُ وَلا تَسْتَطِلْ عَلَيْهِ بِالْبِناءِ فَتَحْجُبَ عَنْهُ الرّيحَ إِلاّ بِإِذْنِهِ... ؛

درباره حقوق همسايه فرمودند: اگر از تو کمک خواست کمکش کنى، اگر از تو قرض خواست به او قرض دهى، اگرنيازمند شد نيازش را برطرف سازى، اگر مصيبتى ديد او را دلدارى دهى، اگر خيرى به او رسيد به وى تبريک گويى، اگر بيمار شد به عيادتش روى، وقتى مرد در تشييع جنازهاش شرکت کنى، خانهات را بلندتر از خانه او نسازى تا جلوى جريان هوا را بر او بگيرى مگر آن که خودش اجازه دهد... .

رسول اکرم صل ىالله عليه وآله :
ما آمَنَ بى مَنْ باتَ شَبْعانَ وَجارُهُ طاوِيا، ما آمَنَ بى مَنْ باتَ کاسيا وَجارُهُ عاريا؛

به من ايمان نياورده است آن کس که شب سير بخوابد و همسايه اش گرسنه باشد. به من ايمان نياورده است آن کس که شب پوشيده بخوابد و همسايه اش برهنه باشد.

پيامبراکرم(ص) پيوسته از مسلمانان ميخواستند از اوضاع و احوال همسايگان خود غفلت نورزند و نسبت به آنان بيتفاوت نباشند و در برآوردن حاجاتشان حتي الامکان دريغ نورزند ايشان(ص) ميفرمودند: «هر کس کالايي را از همسايه خود دريغ کند خداوند در روز رستاخيز خير خود را از او دريغ خواهد کرد و او را به خودش وا خواهد گذاشت، چه بد وضعي دارد کسي که خداوند او را به حال خودش وا گذارد.»[17]

روايت شده که مردي از رسولخدا(ص) پرسيد: «اي رسولخدا(ص) آيا جز زکات در مال و دارايي، حقي منظور شده است» فرمود: «بله؛به خويشاني که از تو بريدند نيکوييکردن و به همسايه رسيدگي نمودن.

ادامه دارد...

نوشته شده توسط آسمان خاطرات مجردي

در واکنش به تخريب هاي ناجوانمردانه اخير: حمايت طلاب مدرسه علميه

اسمان — Wed, 02 May 2012 18:56:00 GMT

در واکنش به تخريب هاي ناجوانمردانه اخير:

حمايت طلاب مدرسه علميه معصوميه از علامه مصباح + با بيش از 250 امضاء

ما جمعي از طلاب مدرسه علميه معصوميه (سلام الله عليها)، ضمن آنکه از حركت مباركي كه توسط حضرت آيت الله مصباح يزدي(دامت برکاته) که موجبات حضور حداکثري مردم را در انتخابات فراهم نمودند تشكر مي كنيم و برائت خود را از کساني که دانسته يا نادانسته سبب اختلاف بين روحانيت اصيل و جريان ولايتمدار مي شود اعلام ميداريم، حمايت قاطع خود را از گفتمان ولايتمداري حداکثري كه باعث شاد شدن دل امت حزب الله و ولايت مدار ايران اسلامي شده است.

به گزارش پايگاه 598، جمع کثيري از طلاب و روحانيون مدرسه علميه معصوميه قم در نامه سرگشاده حمايت خود را از شخصيت و مواضع حضرت علامه آيت الله مصباح يزدي (در برابر توهين هاي صورت گرفته به ايشان با انتشار پي در پي نامه هاي موهن) و همچنين جبهه پايداري انقلاب اسلامي اعلام نمودند.

متن اين نامه به همراه اسامي امضاء کنندگان در ادامه مي آيد:

بسم الله الرحمن الرحيم

إِنَّ الَّذينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلاَّ تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتي‏ كُنْتُمْ تُوعَدُونَ(فصلت: 30)

اين روزها عرصه انتخابات مجلس نهم را در شرايطي نظاره‌گر هستيم که ايران اسلامي پس از پشت سرگذاشتن کينه توزي هاي دشمنان خارجي و فتنه انگيزي هاي فريب خوردگان داخلي در اوج عزت و اقتدار اسلامي به سر مي برد و با هدايتهاي پيامبر گونه امام خامنه اي (مد ظله العالي) چشم خود را به قله هاي رفيع جهاني دوخته است.

خدا را شاکريم که امروز صحنه سياسي ايران اسلامي به آن حد از رشد و بلوغ رسيده است که معيار رقابت انتخاباني ميزان نزديکي و تقرب به خواست و اراده ولي زمان و انتخاب بين ولايتمدار بودن و ولايتمدارتر بودن است.

و اين مهم تحقق نمي يافت مگر با مبارزات، روشنگري ها، مجاهدات علمي و عملي علماي راستين تاريخ شيعه، آنهايي که هميشه در مبارزات عليه طاغوت ها و بي عدالتي ها پيش قدم بوده اند. آنهايي که در مبارزه با شعار طاغوتي جدايي دين از سياست پيشرو بودند. آنهايي که با علم و تقوا و زمان شناسي شان به مدد عنايت امام زمان(عجل الله تعالي فرجه الشريف) نهال نوپاي شيعه را به درختي تنومند تبديل کردند که ديگر تندباد هاي کفر و شرک جهاني نيز قادر نيست به آن آسيب برساند.

صد البته که آنان هميشه متحمل تندترين تخريب ها و ترورهاي روحي و جسمي از سوي طاغوتيان، شياطين خارجي و فريب خوردگان داخلي ميشدند که در هر زمان متوجه علمداران و پيش تازان اسلام ناب محمدي(صلي الله عليه و آله) بوده است.

امروز نيز حضرت علامه آيت الله مصباح يزدي(دامت برکاته) که رهبر عظيم الشأن انقلاب درباره ايشان فرمودند:"اين سه جهت در ايشان (علامه مصباح يزدي) جمع است؛ هم علم، هم بصيرت به معناي حقيقي کلمه و هم صفا، اين سه تا با هم در وجود ايشان خيلي ارزشمند است. خداوند متعال انشاء ‌الله وجود ايشان را براي ما و انقلاب محفوظ بدارد و وجود ايشان را سالم بدارد تا همه بتوانند از برکات ايشان استفاده نمايند" کارنامه‌اي درخشان دارند که پر است از مبارزات متعدد با طاغوتيان قبل از انقلاب در راستاي تحقق نظام اسلامي و همچنين مبارزه با کج روي ها و انحرافات اعتقادي و فرهنگي بعد از انقلاب همچون مناظرات متعدد با تئوريسين هاي احزاب سياسي منحرف، مبارزات جدي با انديشه هاي ليبراليستي دوران دوم خرداد، روشنگري هاي عمارگونه در فتنه 88 و پس از آن نيز مبارزه با انحرافات متعدد.

اما امروز متاسفانه به سبب حمايت از گفتمان جبهه پايداري انقلاب اسلامي مورد هجوم عده اي غافل قرار گرفته اند.

اگر امروز شخصيتي چون علامه مصباح يزدي(دامت برکاته) در تمامي صحنه‌هاي انقلاب و اسلام با توکل به خدا و با اقتدار پا در عرصه دفاع از ارزشهاي ديني و انقلابي مي گذارند امّا در دفاع از خويش کوچکترين قدمي بر نمي‌دارند حاکي از حقانيت اکاذيب نيست بلکه همواره سيره علماي حقيقي اسلام برآن بوده که آبروي خود را با خداي خويش معامله کرده‌اند و بخاطر آن از فعاليتهاي علمي و فرهنگي جهادگونه‌ خويش دست نخواهند کشيد چرا که «تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى‏ كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَديرٌ» (آل‌عمران 26)

ما جمعي از طلاب مدرسه علميه معصوميه (سلام الله عليها)، ضمن آنکه از حركت مباركي كه توسط حضرت آيت الله مصباح يزدي(دامت برکاته) که موجبات حضور حداکثري مردم را در انتخابات فراهم نمودند تشكر مي كنيم و برائت خود را از کساني که دانسته يا نادانسته سبب اختلاف بين روحانيت اصيل و جريان ولايتمدار مي شود اعلام ميداريم، حمايت قاطع خود را از گفتمان ولايتمداري حداکثري كه باعث شاد شدن دل امت حزب الله و ولايت مدار ايران اسلامي شده است اعلام مي‌داريم و از همه رقباي انتخاباتي مي خواهيم به موج اهانت ها، تخريب ها و تهمت ها عليه آن حضرات و جبهه پايداري انقلاب اسلامي پايان دهند. باشد که خداوند متعال همه ما را به راه راست هدايت فرمايد.

والسلام عليکم و رحمت الله
جمعي از طلاب مدرسه علميه معصوميه (سلام الله عليها)
13/2/91

مصباح هدايت...

اسمان — Tue, 01 May 2012 21:15:00 GMT

تقديم به همه معلمان عاشق و ولايي . به خصوص شهداو جانبازان و آزادگان و ايثارگران گرامي...

اي هميشه سبز .. اي هميشه بهاران ، اي انسان بي خزان

تو خورشيدي ، تو كلام و آيت خدايي ، اي معلم تو اقيانوس محبتي و چشم هايت فانوس درياييست كه براي هدايت كشتي زندگي ما بيدار است ...

تو همانند گلي هستي در ميان شوره زارجهل و ناداني ، كه عاقبت با مهرت شوره زار را به گلستان مبدل مي كني ...

تو سبوي آب گوارايي هستي كه با ان مي تواني جهان را سيراب كرد...

تو جانمان را با گلاب عشقت شستشو دادي و ما را با صفاي نماز آشنا كردي ... من نهال خشكيده اي بودم كه با زمزمه ي محبت تو جوانه زدم ...

نداي تو زيباترين سرود زندگيست ...

اي آشنا ، تو قلم را در دستانم نهادي تا حق را در صحيفه ي تاريخ بنگارم . حتي با خون تو كه مي توانست غرق آرزوهايي باشد ... آرزوهايي كه چون رود بر خاك ها جاري شد ... خوني كه مايه ي حيات امروز من بود...

تو با نگاهت شكوفه هاي عمل و ايمان را در من روياندي و كلام دلنشينت جانم را گرما بخشيد...

اي بهار ايمان ، اي غنچه ي تقوا تو را چگونه بسرايم .. تو را چگونه بخوانم ...

چگونه مي توان تو را فهميد اي گسترده ي بي نهايت ، اي افق بي انتها...

روزت مبارك ...

نوشته شده توسط آسمان. دل نوشته هاي نوجواني...