خودت بودی خدا ... درخلوت تو فقط فرشته پر میزدو زمزمه هایت که تا آسمان بالا می رفت . . .

 وشریک نجواهایت زمین بود و کیسه های پر از شن  که شاید  همیشه تکیه گاهت بود در خستگی ها ... و میماند کنارت تا شهادتت را نظاره کند...

بی ادعا بودی ... هیچ نمیخواستی ... هدفت برای خدا بود ... اگر غذا هم نبود ...اصلا منتظر غذا نبودی که انتظارش را بکشی ...

 کاش من هم کمی از تو یاد میگرفتم خوب بودن را .... پاک بودن ... کاش به من یاد میدادی چگونه با خدا بودن را

 نوشته شده از مجموعه ی بغض نوشت  آسمان.. توسط آسمان